LOCHEM - Joseph de Vos is fractievertegenwoordiger bij de Lochemse fractie van het CDA. Recent deelde hij met zijn politieke collega’s zijn ervaringen naar aanleiding van het bericht dat omwonenden van het azc in Lochem tot 1000 euro kunnen krijgen voor preventieve maatregelen. De reacties waren volgens hem opvallend positief en moedigden hem aan zijn verhaal breder te delen. Dat leidde tot dit gesprek.

Van Oeganda naar Lochem

Joseph de Vos is 34 jaar en groeide op in een gezin met zus Sarah, broertje Michiel en zusje Rose. Hij werd geboren in Oeganda en werd op driejarige leeftijd geadopteerd door zijn ouders, beiden tropenarts. Op het ziekenhuiscomplex waar ook zijn toekomstige ouders werkten, vielen een aantal witte kinderen hem op. Dit zouden later zijn broer en zus worden, met wie hij destijds veel optrok. Via hen leerde hij de taal en werd uiteindelijk meegenomen naar Nederland. Via Schiedam verhuisde hij op vijfjarige leeftijd naar Lochem, waar hij naar Vennegötte ging en later het Staring College bezocht.

Zijn jeugd was gevuld met activiteiten: djembé, gitaarles, voetbal, scouting, judo en kickboksen. Tegenwoordig heeft hij een eigen recruitmentbureau, waarbij hij bemiddelt in vaste banen door heel Nederland. Daarnaast was hij vrijwilliger en trainer van jeugdteams bij Sportclub Lochem en één seizoen bij Klein Dochteren. Eind mei zal hij voor het eerst te zien zijn in de musical Job.

“Lochem is mijn basis”

“Lochem is, en dat klinkt misschien gek, mijn basis,” zegt Joseph. “De plek waar ik mijn eerste herinneringen maakte, vrienden maakte, die mij heeft gevormd en waar mijn ouders wonen. Waar ik de meeste rust vind.”

Na een korte periode in Dordrecht keerde hij al snel terug naar deze regio. Zijn binding met Lochem bleef sterk. Die verbondenheid speelt ook een rol in zijn motivatie om zich lokaal in te zetten.

Joseph wordt blij van sporten, zoals tennis en voetbal, en van tijd doorbrengen met vrienden en familie. Ook praat hij graag over maatschappelijke thema’s en politiek. Sinds oktober 2025 is hij lid van het CDA in Lochem, mede dankzij contact met Henri Bontenbal. Wat begon als interesse, groeide uit tot actieve betrokkenheid.

Zijn interesse in politiek was er altijd al, maar bleef lange tijd op de achtergrond. Tijdens de Tweede Kamerverkiezingen zocht hij contact met verschillende partijen omdat hij niet wist op wie hij moest stemmen, mede door de onrust in de Tweede Kamer en de bredere geopolitieke situatie. Waar reacties uitbleven bij veel partijen, kreeg hij van het CDA, en persoonlijk van Bontenbal,

wel een reactie. Dat persoonlijke contact maakte indruk. “Zijn manier van politiek voeren, de rust, dat sprak me aan,” vertelt Joseph.

Wat hem motiveert om zich in te zetten voor Lochem is duidelijk: “Meer verbinding met elkaar. We leven in een samenleving waarin iedereen schreeuwt. We hebben politici nodig die luisteren en oplossen. Samenwerken.” Hij draagt Lochem een warm hart toe en hoopt dat anderen de gemeente net zo kunnen ervaren als hij.

Leven met vooroordelen

Hoewel Joseph zich thuis nooit anders heeft gevoeld, werd hij daarbuiten soms wel op zijn huidskleur gewezen. “Als ik in de spiegel keek, zag ik geen verschil. Maar anderen soms wel.” Op de basisschool kreeg hij daar al mee te maken, bijvoorbeeld rond Sinterklaas of door opmerkingen van jongeren buiten school, en soms ook van volwassenen.

Hij herinnert zich hoe hij als tiener met zijn fiets over straat liep, omdat hij zijn sleutel kwijt was. “Er vormde zich een groep mensen achter me die overlegde wie mij zou aanspreken. Ik moest moeite doen om duidelijk te maken dat het mijn eigen fiets was.” Dergelijke ervaringen maakten hem alert. Sommige situaties kwamen regelmatig voor, totdat zelfs zijn zusje werd lastiggevallen. Dat was voor hem een duidelijke grens. “Wat mij als kind overkwam, zou mijn zusje niet hetzelfde mogen meemaken. Dat moment zorgde voor een omslag bij mij.” Ook nu merkt hij nog dat vooroordelen een rol spelen, bijvoorbeeld in het uitgaansleven in grotere steden.

Toch heeft het hem niet verbitterd. “Ik kijk er niet anders door naar anderen. Ik heb juist meer begrip ontwikkeld en ben nieuwsgierig gebleven om in gesprek te gaan.” Hij ziet ook hoe kinderen anders omgaan met verschillen. “Kinderen accepteren het sneller. Het zijn vaak volwassenen die er iets van maken.” Volgens hem begint kansengelijkheid bij opvoeding en de omgeving waarin je opgroeit.

Verbinding in een verdeelde samenleving

De discussie over de komst van een azc in Lochem raakt hem. “Het gaat niet meer om de vraag óf ze er zijn, ze zijn er al. Hoe gaan we samen verder?” Volgens Joseph ligt de sleutel in verbinding.

Hij vindt dat beleid soms juist angst versterkt. “Door dit soort maatregelen voed je het idee dat er gevaar is. Terwijl iemands huidskleur, geloof of afkomst geen reden is voor paniek of angst.” Politiek moet volgens hem juist helpen om die angst weg te nemen.

Zijn oproep is helder: “Ga uit van verbinding, niet van verschillen. Stap uit je eigen bubbel en ontmoet elkaar. Daar ontstaan de mooiste dingen uit.” Hij pleit voor concrete initiatieven zoals ontmoetingen in de buurt, duidelijke communicatie vanuit de overheid en activiteiten die mensen samenbrengen. Ook ziet hij een rol voor bestuurders als bruggenbouwers: zichtbaar, betrokken en verbindend. Zelf denkt hij aan het organiseren van een politiek café, waar inwoners elkaar kunnen ontmoeten en in gesprek kunnen gaan over thema’s die spelen in de gemeente.

Blik op de toekomst van Lochem

Als het aan Joseph ligt, is Lochem over tien jaar een gemeente waar mensen naar elkaar omkijken. “Een plek waar jongeren graag terugkomen tijdens hun studie, waar ouderen prettig oud kunnen worden en waar iedereen zich thuis voelt.”

Hij hoopt op een levendige gemeenschap met betrokken inwoners, waarin jong en oud elkaar weten te vinden. “Mensen die elkaar willen helpen. Samen houden we Lochem mooi.”