Wanneer men ons domein aanvalt zijn we geneigd ons nederig te gedragen. Het is de aard van het beestje aan de oostelijke zijde van de IJssel. Alsof we zelf geloven dat we niet veel voorstellen. Als de bewoordingen waarmee men ons attaqueert ongenuanceerd en eenzijdig op ons worden afgevuurd, dan wordt onze zwakke plek zichtbaar. Zijn we wel mondig genoeg? Moeten we niet meer met onze ellebogen werken en onze mening van af de eerste rij naar voren brengen?   

Iedereen wil in de eerste plaats zichzelf wil zijn, daarom is het onzinpraat. Daarbij bezitten wij nog zoveel andere mooie eigenschappen. Eén daarvan is dat we goed nadenken eer we met een mening naar buiten treden. Echter, in een snel veranderende wereld (wat een cliché) draait alles om vlot gebekt zijn. Zijn we zodoende niet vaak net een paar stappen te laat om zaken  richting ons eigen wensen te laten kantelen? De hypes rollen over elkaar heen en goed nadenken lijkt iets dat een eeuw geleden belangrijk was.

"Gastvrijheid, tolerantie en saamhorigheid zijn een paar deugden van het oostelijke bevolkingsdeel waarvan de allochtoon uit de Randstad graag gebruik gemaakt"

Gastvrijheid, tolerantie en saamhorigheid zijn een paar deugden van het oostelijke bevolkingsdeel waarvan de allochtoon uit de Randstad graag gebruik gemaakt. Hoe lang kunnen mensen in Oost-Nederland nog zichzelf zijn nu de intocht der pensionado’s van de overzijde (van de IJssel) een feit is. Gepensioneerden, redelijk welgesteld, uit de Randstad vestigen zich hier onder het slaken van kreten als: goedkoop wonen en ontvluchten van de drukte. Lekker makkelijk praten als je in Amsterdam of Den Haag een huisje verkoopt waar je er hier twee of drie voor terug kunt krijgen. Geld zat dus! Op zichzelf is het niet erg dat zij hier willen wonen, er staat  geen muur om onze regio en wij staan beslist niet met de rug naar de buren. Waar het gaat knellen: in toenemende mate krijgt men het voor elkaar een zorgflat te bemachtigen, inclusief de mogelijkheid van persoonlijke verzorging wanneer de gezondheid minder wordt. Dat is vreemd! 

Wat gevaarlijk is aan deze ontwikkeling: de autochtone bevolking wordt verdrongen, omdat er beperkt plaats is en de prijs oploopt. Mensen die een leven lang de regio hebben bevolkt en gemaakt tot de aantrekkelijke oase van rust die het is, ondervinden nu concurrentie van buiten bij het verwerven van een veilige woonplek voor de laatste levensjaren. Ik hoor lokale politici na de laatste gemeenteraadsverkiezingen opeens weer vol overtuiging praten over het zorgdossier. Het onderwerp verdringing is mij nog nergens opgevallen.