Onlangs hoorde ik de uitspraak weer, natuurlijk door een oudere dame. Het ging weer over de jeugd van tegenwoordig. De jeugd van tegenwoordig is onbeschoft en ontevreden en hangt alleen maar op de bank achter zijn telefoon. Te lui om een baantje te zoeken. De dame deed haar beklag tegenover een leeftijdgenoot, die het helemaal met haar eens was. De dames stonden te wachten in de rij bij de kassa, waar de cassiere amper 16 jaar was. Ja, die luie jeugd van tegenwoordig werkt bij onze plaatselijke supermarkt.

Elke generatie kent de klagende oudere vrouw, over de jeugd. Mijn moeder kreeg het al te horen toen wij jong waren, en mijn oma vertelde dat in haar jonge jaren deze verwijten van de ouderen al kwamen. Vooral de ouderen die niet mee kunnen komen met de snelheid van de tijd. Kinderen spelen bijna niet meer buiten, dat is zo’n veel gehoorde klacht. Zijn het niet de klagende generatie die ervoor gezorgd heeft dat onze jeugd achter computers en telefoontjes hangen? Is het niet juist deze generatie die voor deze “vooruitgang” heeft gezorgd? Het waren echt niet de tweejarigen die de pc hebben uitgevonden.

"...de jeugd van tegenwoordig wil ook nog steeds graag buitenspelen"

Ook zie je in de grotere steden steeds minder ruimte voor kinderen om lekker buiten te ravotten. De auto’s rijden overal en vaak net iets te hard, omdat iedereen haast heeft om vooraan in de file te komen staan. Kinderen hebben ook steeds vaker overbezorgde ouders. Ouders die ook door teveel “slecht nieuws” dat via alle kanalen binnenkomt tegenwoordig, angst dat het hun kind zou kunnen overkomen. Dus de kleuters bezitten al een mobiele telefoon, zodat ze bereikbaar zijn wanneer ze voor de deur op de stoep spelen. Nee, je kunt echt niks meer aan het “lot” overlaten.

Ik heb mijn kinderen iets minder angstig opgevoed, ook daar bestaan nog steeds een grote groep ouders van. Onze kinderen mogen een mobiel op het moment dat ze op het voortgezet onderwijs zitten. Ook mogen mijn kinderen vrij buitenspelen, als ze maar om 5 uur thuis zijn. Ik wil alleen weten waar ze ongeveer gaan spelen. Natuurlijk met het ijs van deze week, heb ik wel mijn zoon op het hart gedrukt dat het ijs niet betrouwbaar was, en dat je kunt verdrinken wanneer je in een wak schiet en onderkoelt raakt. Oke, misschien niet geheel pedagogisch verantwoord.

Er is maar 1 ding waar ik echt zeker van ben, de jeugd van tegenwoordig wil ook nog steeds graag buitenspelen, en daarvoor hebben ze alleen een beetje ruimte voor nodig. Niet alleen ruimte in de zin van speelplaatsen, maar ook de ruimte van hun ouders. Ook wij zijn groot geworden en hebben onze kindertijd overleefd. Zoals mijn moeder dat zo mooi zei: Koe vergeet niet dat je zelf ook kalf bent geweest.