Fantastisch begin van de week was het. Een witte wereld. Je zou er haast toe overgaan om alvast Kerst te vieren. De kans is namelijk groot dat we op 25 december weer eens met druilerige weersomstandigheden van doen krijgen. Weg romantische gedachten. Dat eeuwenoude feest laat haar tijdstip overigens niet wegdrukken door sprookjesachtige ideeën van de hedendaagse mens. Het kerstverhaal kent bovendien beslist geen poëtische ontstaansgeschiedenis. Een man die met zijn hoogzwangere vrouw onderdak zocht en dat niet kon vinden, zij werden van elke deur weggestuurd. Bij de herders in het veld, het uitschot van die dagen, waren zij welkom. Duistere omstandigheden. Misschien past nat en donker daar wel het beste bij. 

"We laten ons het liefst in dat ‘kleine geluk’ opsluiten in een gedroomde witte wereld"

De moderne mens heeft er zijn eigen wensverhaal van gemaakt waarbij eten en drinken, gezelligheid, haardvuur en de wens van een meterdik pak sneeuw de belangrijkste ingrediënten zijn. We laten ons het liefst in dat ‘kleine geluk’ opsluiten in een gedroomde witte wereld. Precies het tegenovergestelde van wat het kerstverhaal ons wil vertellen. Dát verhaal blijft de moeite waard om aan te refereren tijdens intieme huiselijke omstandigheden, bij de lichtjes van de kerstboom. Wie maalt er nog om.  

Het scherm van de buienradar kleurt diep oranje. Berichten over gestremd verkeer vullen het nieuws. Geen weer waarin je onderweg wilt zijn. Vroeg vertrokken om het ergste te mijden. Na Zwolle wordt het onheilspellende van het veluwemassief duidelijk. Grauwe uitzichten, hier en daar een sneeuwheuvel en ingetogen rijdend verkeer.

Volgens het verhaal van destijds was er een ster die drie Koningen de weg wees naar een verloren mens. Het duurde even voor ze hem vonden. Is er in twee duizend jaar wel iets veranderd? Wat als wij hier stranden? Wie bekommert zich om ons? Geen huis of herder nabij om te schuilen. Wie opent sowieso nog zijn deur voor een vreemde en geeft hem onderdak.  Gedachten die door mijn kop spookten toen we vorig weekend vanuit het Noorden met de auto op weg waren naar huis. 

Nu is er één gsm-signaal uit een klein doosje met batterij, dat een konvooi hulptroepen almarmeert, mocht het mis gaan. We zullen niet verloren raken. Dat stelde me gerust. We waren op tijd thuis en zagen dat alles om ons heen verdween onder een dikke laag sneeuw. Het knusse geïsoleerde wereldje beviel ons eigenlijk wel goed, voor even. Met Kerst hoeft het van mij niet per se.