De vogeltjes fluiten en een langsrijdende auto maakt mij wakker. Gaap… Goedemorgen! Met mijn ogen nog half dicht stap ik uit bed. De zondagochtend begint relatief vroeg voor mij, met in mijn achterhoofd nog de leuke werkdag van gisteren. Op de Zwarte Cross. 

Vandaag geen werk, voor zover ik het werk wil noemen, en de komende drie weken ook niet meer. Het is namelijk vakantie. Vanavond vertrekt een vliegtuig naar een ander continent, en als alles een beetje meezit bevind ik mij in dat vliegtuig. Het vervelende aan in de avond vliegen is dat je nog een hele dag moet overbruggen. Je kan weinig doen want al je spullen zijn ingepakt, de koelkast is leeg omdat het anders niet meer goed is bij terugkomst en werken hoeft ook niet omdat je niet voor niets vakantie hebt. 

Ik stap onder de douche, luister mijn favoriete radioprogramma terug, bedenk mij nog eens goed of alles klaar heb liggen om in mijn backpack te stoppen, ga naar beneden voor ontbijt, bedenk me nogmaals of ik alles klaar heb liggen en ga naar boven om mijn tas in te pakken. Genoeg kleren? Powerbanks? Series gedownload? Vlog-camera opgeladen? Koptelefoon mee? Spotify-lijstjes op offline gezet? En natuurlijk… Mijn paspoort klaar liggen? Ja! Het lijstje klopt. Al ga ik mij dat nog de hele dag afvragen of dat echt zo is. 

Dan nog even wat dingen afronden, en stiekem toch werken. Mijn voicemail inspreken dat ik er niet ben, Hoi! Ik ben er niet. Bel ff iemand anders, en een automatisch mailantwoord instellen voor men die mij nodig heeft, een paar laatste mailtjes beantwoorden en bedenken of ik alles overgedragen heb.

De dag gaat langzaam voorbij. Al zo’n drie keer heb ik in mijn tas gekeken of ik echt niet iets vergeten ben. ’s Avonds eten we wat, wat simpels omdat het lastig is dat er weinig te eten in huis is. Daarna stappen we in de auto om Brummen te verlaten en naar Schiphol te gaan. Op vakantie, samen met mijn ouders. 

Dan ben je op Schiphol. De plek waar: je niet meer de enige bent met het Yass ik ga op vakantie-gevoel, toeristen die voor het eerst gaan vliegen roekeloos in paniek rondlopen op zoek naar de incheckbalie, toeristen die geen Nederlands kunnen druk de McDonalds zoeken, die er niet is en waar nog meer irritatie te vinden is. Al is het gevoel op de plek te zijn waar je over een paar uur het land gaat verlaten ook wel weer fijn. We drinken wat bij de Starbucks en ik neem afscheid van mijn schoonvader en vriend. Want die gaan niet mee. Altijd lastig afscheid nemen, vooral wanneer je weet dat jij drie weken leuke dingen gaat doen en de liefde van je leven thuis blijft. 

Nog even zwaaien, even slikken (geen bolletjes hoor, dat mag niet) en langs de paspoortcontrole. De plek waar je tax-free kan shoppen terwijl je er in je portemonnee niks van merkt. Tja, in vergelijking met de winkeltjes voor de paspoortcontrole is het inderdaad goedkoper… Maar die vragen zelfs de jackpot voor een dopje. Ondertussen bedenk ik me wat ik waarschijnlijk allemaal ga zien op vakantie. En wie ik wel en niet ga missen de komende weken. 

Laat in de avond stappen we in het vliegtuig. Gelukkig met wat beenruimte en een vliegmaatschappij die goed voor je zorgt. KLM!!! mag geen reclame maken, maar doe dat toch. Het vliegtuig vertrekt. Iets wat ik altijd prachtig vindt. Amsterdam wordt kleiner, daarna ook Nederland langzaam kleiner en dan de wolken in. Klaar voor een vliegreis van zo’n negen uur om zo naar ons overstap-land te vliegen. Beetje filmpjes kijken. Beetje muziek luisteren. Wat proberen te slapen. En wat vliegtuigvoer wegspoelen met een koud biertje. 

Aangekomen in Angola, waar wachten voor de vlucht verder gaat richting ons vakantieland: Namibië, verveel ik me. Wachten is altijd ronduit kut. Ik pak mijn tablet en tik deze column. Wat ze bij LokaalGelderland vast niet leuk vinden. Want ik mocht niet werken op vakantie! 

Voor de tweede keer vandaag, althans zo voelt het, het is ondertussen al maandag, vertrekt het vliegtuig. Klaar voor de laatste vlucht. 

Fijne vakantie!