Tijdens de verkiezingsstrijd van afgelopen maand werd door het populaire programma De Wereld Draait Door het Lagerhuis weer eens van stal gehaald. Paul Witteman mocht opdraven als gespreksleider. Oude tijden herleefden. Het ging er fel aan toe in de debatten, met veel humor ook. Jammer dat het een ‘Nepparlement’ betrof, maar het gekakel leverde leuke televisie op.

Ik herinner me van vroeger nog een discussie over Europa in het Lagerhuis. Ook twintig jaar geleden was er discussie over de Europese samenwerking. Daarbij ging het over de naleving van de regels. In Zuid-Europa nam men het niet zo nauw. Dat moest aangepakt worden.

“In Nederland zijn we roomser dan de paus. Hoe dichter we de Middellandse Zee naderen hoe meer corruptie”, betoogde een boer die in het panel zat.

Tegenwoordig zijn we, ook in Nederland, een beetje zat van de Brusselse betutteling en nog meer van de financiële moraal in het Zuiden. We willen beleid op hoofdlijnen en strenge naleving van de regels.

Onze minister Jeroen Dijsselbloem, het opperhoofd van de 28 Ministers van Financiën, maakte onlangs een opmerking die de Zuiderlingen in het verkeerde keelgat schoot. Het ging over drank en vrouwen en dat je de centen maar één keer kunt uitgeven. Een uitspraak die hij, na het losbarsten van kritiek, vergoelijkte met: ‘was niet zo bedoeld, Calvinistische directheid'.

Van Calvinisten wordt beweerd dat zij geen humor kennen. Onze Jeroen bewijst het tegendeel. Wat bij humor een rol speelt en waar hij geen rekening mee heeft gehouden; je moet nooit de waarheid gaan uitleggen in je grap. Zuid Europeanen houden er een andere moraal op na dan wij Noorderlingen. Zij vatten zijn woorden te eng op, hij bedoelde zijn witz namelijk niet letterlijk. Toch kwam hij voor zuiderlingen blijkbaar te dicht bij de waarheid en oogstte hoon.

Voor zijn misplaatste woorden wil het Europese Parlement hem ter verantwoording roepen. Sommigen willen hem kwijt. Echter, Jeroen heeft geen trek in zo’n discussie. Hij heeft geen tijd om voor de uitleg van zijn grapjes naar Brussel of Straatsburg te reizen. Men vindt hem arrogant.

Daar ontstaat dan meteen het tweede humorvolle feit in deze soap. Een parlement dat zich bezighoudt met niet begrepen en onwelgevallige grapjes. Monty Python bedacht destijds het Ministry of Silly Walks. Anno 2017 is het Parliament of Silly Jokes een feit. Een Calvinist heeft daar niets te zoeken, die houdt zich met serieuze zaken bezig.