De treinreis duurt een klein half uur. Van Deventer naar Zwolle. Tegenover me zitten een jongen en een meisje, ik schat ze beiden nog geen twintig. Met genoegen beluister ik het gesprek dat ze voeren. In een trein wordt je niet snel als luistervink bestempeld, wat je hoort is van de openbare ruimte. Iedereen weet het. Dat biedt mogelijkheden om verhalen op te doen, zonder vragen te stellen. 

De jongen en het meisje praten honderduit over de aanstaande verkiezingen. Voor haar is het de eerste keer dat ze mag stemmen. Ze gaat. De jongeman heeft zijn keuze al gemaakt. Het wordt D66. Vooral omdat onderwijs voor die partij een belangrijk onderwerp is. Zijn vader, zo begrijp ik, twijfelt nog en volgt alles wat met politiek te maken heeft.

“De ene dag is hij laaiend enthousiast over Henk Krol, twee dagen later over Sybrand Buma. Geen peil op te trekken”, hoor ik hem zeggen. Hijzelf klinkt standvastig.

Het meisje kent ook geen geheimen als het gaat om de afwegingen rond haar stemgedrag. Wel is er nog twijfel. Wordt het Pechtold of Klaver. Ook voor haar geldt dat de gesprekken met haar ouders geen duidelijke richting hebben opgeleverd, meldt ze. De jongen raadt haar aan de Stemwijzer ‘te doen’.

“Heb ik gedaan,” is haar antwoord, “ik kwam bij 50Plus uit.” Ze lacht enigszins ongemakkelijk.

Met een glimlach wend ik mij af van de twee. Jonge mensen die met elkaar in gesprek zijn over politiek. Ze strooien niet met populaire praatjes en willen een serieuze afweging maken.  

Voorbij Wijhe verandert het gespreksonderwerp. Haar ouders stopten met roken. Ze is er blij mee omdat ‘die zooi’ vreselijk stinkt. Haar moeder betrapte ze op stiekem ontduiken van de afspraak.

De jongen probeert het goed te praten: ach een enkel sigaretje om af te wennen, wat maakt dat uit. Vurig pareert ze zijn eufemistische opmerking: zware shag weet je wel hoe vies dat is! Zij had het meteen geroken. Haar moeder was, na enig aandringen, te biecht gegaan, ‘het waren maar een paar trekjes’. Zij gelooft er niets van.

Bij het verlaten van het perron denk ik aan een rooskleurig vooruitzicht. Gesprekken tussen jong en oud zonder opgeworpen blokkades die richting bepalen. De jongedame uit de trein zal het advies van de stemwijzer negeren. AOW ligt voor haar ver achter de horizon. De stinkstokjes die ze bestrijdt bedreigen haar toekomst. Met haar stemkeuze komt het wel goed.