In mijn dorp ging het leven, evenals in de omliggende dorpen, altijd zo zijn gangetje. Ik woon er sinds mijn geboorte. Er waren steden in de nabijheid voor wat extra vertier. Ook na de jaren zestig van de vorige eeuw, de periode dat het aantal mensen ‘van buiten’ fors toenam, veranderde er aanvankelijk weinig. Als er onenigheid was in een buurt, binnen een vereniging of met de overheid, dan hield men de onmin bij voorkeur binnenskamers. Die tijd is voorgoed voorbij. Er komt veel op mijn dorp af en het is fascinerend te zien hoe snel de aard van de gemiddelde dorpsbewoner zich aanpast. 

Jaren terug meldde een bekende dorpsgenoot zich met zekere regelmaat in de rubriek ‘Ook lezers schrijven’ van het lokale krantje. Zijn, soms snijdende, kritiek op besluiten en plannen die het dorpskarakter raakten werden niet altijd begrepen en gewaardeerd. Ik vermoed dat vrijwel iedereen nu begrip heeft voor wat hij deed.

De proteststem blijkt noodzaak; om bestuurders alert te houden en ervoor te zorgen dat besluiten niet slechts op de gunstigste financiële plaatjes worden gebaseerd. Het is de zorg om de leefbaarheid van de eigen omgeving die mensen in de benen brengt.

Mensen kruipen sneller uit hun schulp. In Gorssel, Eefde en Epse is het protest en de confrontatie ontdekt, als middel om gezamenlijke belangen te verdedigen.

In Eefde kwam een gevecht tegen windmolens op gang. Het draagvlak, zowel ten aanzien van de voor- als de tegenstand blijft onduidelijk. Eefdese en Gorsselse buren langs de N348 vonden elkaar in hun actie voor snelheidsbeperkingen. De ludieke verkeersborden hadden meteen effect. Er werd minder hard gereden. Men liet zich niet uit het veld slaan door de moloch die Provincie heet. Er kwam een reprise nadat het wettelijk gezag de ludieke bebording verwijderde. Ook de ontoegankelijkheid van uiterwaarden en IJssel nabij mijn dorp blijft de gemoederen bezig houden. De tegenstellingen zijn de wereld nog lang niet uit. In Epse werd een dieptepunt bereikt met de dorpsrel over de aanleg van een extra hockeyveld. De ondergang van de omnivereniging werd op het nippertje afgewend.

In 2016 heeft de gezapigheid in mijn habitat een flinke deuk opgelopen. Erg is dat niet, want al die reuring heeft mensen samengebracht die zij aan zij willen strijden voor een ideaal. In alle gevallen is men nog wel een paar oogkleppen verwijderd van ‘de oplossing naar ieders tevredenheid’. Hopelijk gaan zo hier en daar binnenkort wat hakken uit het zand om van 2017 een fantastisch jaar te maken.