Vandaag heb ik besloten dat mijn column niets te maken zal hebben met Zutphen of de directe omgeving. Deze keer gaat het over bijzondere mensen. Mensen die ik heb mogen leren kennen en die later op een moment terug kwamen in mijn leven. Eentje daarvan is Mark Bos. Mark was journalist bij het tv-programma Een Vandaag. Mark kwam mij interviewen voor het programma Een Vandaag inzake een item wat toen op dat moment speelde. Al gauw raakten we in gesprek over het leven en de dingen die speelden in mijn leven.

Ik wist toen nog niet zolang dat ik ongeneeslijk ziek was en hoe ermee om te gaan. Vastbesloten als ik ben had ik wel besloten dat ik het gevecht ging winnen. Dat stond als een paal boven water. Mark begreep mijn instelling niet zo goed. Ik was niet de persoon van voorheen, onzekerheid omtrent mijn levensverwachting, wat doet het met mijn gezin waren allemaal vragen van hem. Ik beantwoorde ze geduldig en legde hem uit dat het mij hoe dan ook er niet onder zou krijgen. Ik deed nog altijd alles voor mijn gezin al was het in een lager tempo. Dat ik daar zelf veel voor moest inleveren nam en neem ik voor lief. Voor Mark onbegrijpelijk. Niet weten wat het leven brengt maar wel positief en strijdlustig zijn. Ik vertelde hem dat ik ook wel enig houvast had aan mijn geloof. Ik ben rooms-katholiek. Mark als "ongelovige" vond ook dat niet helemaal te begrijpen. Een heel filosofisch gesprek later waar hij bijna te laat was met monteren voor de uitzending namen we afscheid. Beiden niet wetende dat we elkaar terug zouden zien bij een nieuw item en waar Mark zelf onderwerp van het gesprek zou worden. Een tweetal jaren later melde ik mij bij Een Vandaag. Ze hadden een oproep staan op Facebook met het verzoek te reageren als je een bepaald medicijn gebruikte of gebruikt had wat nu zeer schadelijk leek te zijn. Al gauw volgde het telefoontje met het verzoek mee te werken aan dit item. Later die dag zou de filmploeg met journalist verschijnen. Die middag opende ik de deur en daar stond Mark. Vergezeld van een andere journalist en cameraman. We keken elkaar aan en al gauw wisten we weer waar we elkaar van kenden.

Mark legde uit dat hij toezicht zou houden bij de nieuwe journalist omdat hij die moest inwerken. Toen ik hem vroeg of hij met pensioen ging wellicht veranderde zijn houding. Hij vertelde ziek te zijn en prostaatkanker te hebben. Ik schrok. We wisten beide niet wat te zeggen. Mark gaf aan dat hij nu wel graag wat mijn strijdlust wilde hebben. Daarop vertelde ik hem dat een brutaal mens de halve wereld heeft en dat dat het begin is. Hij had echter goede hoop dat het allemaal wel los zou lopen en had zich onder behandeling gesteld. Het is raar als je zo ver van elkaar afstaat dat je plots klaps ook zo dichtbij elkaar kunt zijn. Het ziek zijn verbond ons. Niet veel later kwam de klap. Een aantal weken later melde hij zelf in een item van Een Vandaag dat hij helaas terminaal was. Het mocht niet baten allemaal. Met ogen vol tranen en een brok in mijn keel keek ik.

Ik keek naar de man die mij geïnterviewd had en die nu niet lang meer onder ons zou zijn. Ik zag de angst in zijn ogen en dacht aan zijn woorden naar mij. Ik besloot hem te mailen en zodoende kenbaar te maken dat ik aan hem dacht. Ook wilde ik proberen wat van mij naar hem over te brengen. Wellicht een beetje wilskracht. Tot mijn verbazing had Mark de kracht om terug te antwoorden. Hij gaf aan hetzelfde te voelen als ik, de wil om te vechten. De wil om te leven en niet op te geven. Dat dit niet de makkelijkste weg is weten we allemaal maar het is wel de enige weg. De enige weg op weg naar wellicht dat ene sprankje hoop. Helaas niet veel later moest Mark zich gewonnen geven. De ziekte overheerste en vrat hem langzaam op. Dat is wat een sluipmoordenaar als kanker helaas met je doet. Nog vaak denk ik terug aan Mark Bos. De beetje vreemde man met lichtjes in zijn ogen. Die lichtjes zijn definitief gedoofd maar mijn gedachte aan hem niet. Hij was een bijzonder mens met een hart voor de mens achter het item. Dat maakte hem anders als andere journalisten en ik ben blij dat ik hem heb mogen kennen. En nu komt dan toch wel weer een beetje Zutphen om de hoek kijken. Een tijdje geleden kwam ik tot de ontdekking dat Zutphen een hospice rijk is. Een huis waar je als terminaal zieke de laatste dagen van je leven door kunt brengen.

Dit gebeurt in een huiselijke warme sfeer waar je omringd word door goede zorg door professionals maar ook door veel vrijwilligers. Er was dit jaar een toename in het aantal patiënten wat voor het hospice koos als thuishaven voor de laatste levensfase hier op aarde. Ik vraag mij af waar dat door komt. Is het de falende Overheid op het gebied van zorg? De vergrijzing waarin we ouder worden en waar de partner simpelweg thuis niet meer voor de ander kan zorgen? Of leven we langzaamaan in een Ik maatschappij waar we de zorg niet meer willen en/of kunnen voor de ander? We werken teveel, wonen te ver weg, sporten teveel, huis te klein. Noem het maar op. Er is altijd wel een reden te verzinnen. Begrijpt u mij niet verkeerd, het is goed dat we deze voorzieningen hebben en wat mij betreft mag het ook meer op de voorgrond. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat we in onze maatschappij wat dat betreft nog een hoop moeten leren. Namelijk er voor elkaar zijn. Een samenspel tussen professional en mantelzorger zoals het nu zo mooi heet zou vanzelfsprekend moeten zijn. En niet de overspannen partner die we nu vaak zijn omdat de Overheid te kort schiet. Back to basic zou ik zeggen. Doen wat belangrijk is en dat is tijd doorbrengen met de ander. Voordat je het weet is het te laat en rouw je. Rouw je om de tijd die je had kunnen hebben.