Onlangs was ik toehoorder bij een lezing over innovatieve bedrijven en hun overlevingskansen in de Achterhoek. Een opvallende uitspraak is blijven hangen: Een bedrijf moet duurzaam en schoon produceren. Dicht bij de mensen gevestigd zijn en nadrukkelijk deel gaan uitmaken van de gemeenschap er omheen. Wegstoppen op een industrieterrein waar niemand komt is toekomstloos. Een mooie en uitdagende boodschap voor ondernemers, beleidsmakers en gemeentebesturen.

Vijftig jaar onderhandelen leverde een nieuwe rondweg op om Zutphen verkeersluwer te maken en het industrieterrein beter te ontsluiten. Nu het werk klaar is loopt De Mars leeg. Er wordt gestreden om de interesse van nieuwe bedrijven. Elders kan men zich makkelijker vestigen. Zittende ondernemers hoor ik klagen. Zij missen een uitnodigende visie om de desolate zandvlakte achter op De Mars met nieuwe bedrijvigheid te vullen en beleid om de leegloop te stoppen. De Mars zier er niet aantrekkelijk uit. Teveel plekken waar de tand des tijds aan heeft gevreten. Voor je plezier struin je daar niet rond. Ondertussen klopt de stad zichzelf in filmpjes en brochures pochend op de borst over het fraaie aanbod van infrastructuur, vestigingslocaties en de mooie binnenstad. Verhalen over hoe men zichzelf graag ziet en profileert. Onwaarheden worden niet verteld. De vraag is wat dat oplevert als je niet onderzoekt waarom ondernemers de driehoek tussen IJssel en Twentekanaal mijden. Hoe aantrekkelijk wil Zutphen zijn over tien, twintig, vijftig jaar? Binnenkort start een onderzoek naar de mogelijkheden voor containeroverslag in de industriehaven. De clean-tech lobby Stedendriehoek is, met Zutphen in haar gelederen, onderweg naar Brussel. Liggen er meer ideeën klaar voor onderzoek? Of hangt de drang om plannen te maken af van toevalligheden als particulier initiatief en externe subsidiebronnen?

Mogelijk heeft men de roep van de toekomst al lang gehoord. Wordt ergens in de burelen van het gemeentehuis, in het diepste geheim, een fantastisch plan voor De Mars ontwikkeld. Schone industrie, bijeengebracht in een groene oase op de plek waar de stad eindigt in water. Daaromheen een gordel van woningen die uitkijken over het water van IJssel en Twentekanaal. Vanuit elke achtertuin de Walburgis in het zicht. Zo hoor je volgens de nieuwste inzichten te wonen en te werken in een stad waar werkgelegenheid toekomst heeft.

Een containeroverslag levert daverend zwaar verkeer op en een gebied waar je niet wilt wonen. Ik houd van Zutphen en haar geschiedenis. Symptomen van teloorgang gaan me aan het hart. Het wachten is op een luid ‘Eureka’ dat opstijgt uit de krochten van het stadhuis. Met of zonder Europees geld.