Ik loop door de binnenstad van Zutphen en verbaasd luister ik naar….. de stilte. De stilte om mij heen op de vrijdagavond. Het zorgt ervoor dat ik mij een beetje onbehaaglijk voel. Vaak vertel ik mijn dochter over “vroeger”, vroeger toen Zutphen een bruisende binnenstad had. Een binnenstad die siste, die er mocht en kon zijn. Nu is het een verlaten, lege straat met hier en daar een handjevol mensen wat de nodige boodschappen doet om zich daarna te haasten naar huis. Stiekem krijg ik ook een beetje een gehaast opgejaagd gevoel van de mensen om mij heen. De meeste winkels sluiten om 20.00uur zelfs, lees ik verbaasd op de deuren, en anderen zijn zelfs niet eens geopend. Is dit nu die binnenstad uit mijn herinnering? De binnenstad waar ik naar uit zag om heen te gaan na een week hard werken? Men neemt de moeite niet meer lijkt het wel. Het vuur van Zutphen is een beetje uitgedoofd. Hoe anders is dit overdag waar men kan genieten van bv de fluisterboot of onze nieuwste aanwinst de Berkel ruïne. Mensen lachen en genieten van het mooie oude wat Zutphen bied. Maar vrijdagavond in de herfst is het koud, kil en stil. Vroeger of ter wel vroager zoals mijn vader plat zegt, was het beter. Vroager was er reuring. Vroager komt niet meer terug, het is nu.