HARFSEN - Ik ben René Meutstege, bijna 60, geboren in Laren. Na mijn studententijd in Breda heb ik in Alkmaar, Noordwijk, Lochem en weer in Laren gewoond, nu rustig buitenaf in Harfsen. Vorig jaar trouwde ik met Martine; samen hebben we vijf kinderen. Sinds 2017 werk ik als uitvaartverzorger, eerst bij Monuta en sinds 2020 met mijn eigen onderneming, samen met mijn zus Hariët, terwijl Martine ons op de achtergrond ondersteunt.

Waarom dit beroep?

Ik wilde graag gaan reizen: veel zien van de wereld en andere culturen ontdekken. Na mijn studie aan de Hogeschool voor Toerisme in Breda mocht ik dat inderdaad gaan doen voor mijn werk. Dat was bij Toeristiek, een informatieleverancier voor reisbureaus: twee of drie weken naar een vakantiebestemming om alle hotels te bekijken, een weekje thuis en dan weer op naar de volgende bestemming. Een prachtige tijd.

Na een aantal omzwervingen in hetzelfde werkveld kwam ik steeds meer op kantoor terecht, en dat trok me steeds minder.

In 2016 zag ik een vacature bij Monuta voor uitvaartverzorger. Klinkt op het eerste gehoor natuurlijk best serieus, en ik had – zoals waarschijnlijk de meeste mensen – aanvankelijk een apart gevoel bij dit werk. Maar verder nadenkend leek dit precies het werk voor mij.

Ik wilde graag iets betekenen voor mensen in waarschijnlijk een van de moeilijkste periodes van hun leven. En ik had het idee dat ik daar ook geschikt voor zou zijn: aanvoelen wanneer je beter even niets kunt zeggen en wanneer juist je inbreng gewenst is.

Wat trok je aan?

Mijn grootste drijfveer was om mensen bij te staan bij de organisatie van het afscheid van hun dierbare. Laat mij het papierwerk maar doen, de tijdsplanning in de gaten houden, contacten leggen met locaties en sprekers, informeren bij de verzekeraars en, als het nodig is, meedenken over lastige situaties. Zo hebben de nabestaanden alle tijd en rust om afscheid te nemen. Dat is belangrijk.

Misschien raar om te noemen, maar ik ben gek op muziek. Ik ben altijd nieuwsgierig naar wat mensen uitzoeken om tijdens hun uitvaart te laten horen. Natuurlijk kan ik ze ook adviseren. Op Spotify hebben we uitgebreide afspeellijsten om inspiratie op te doen – of gewoon om naar te luisteren.

Wanneer wist je: dit is mijn vak?

Na mijn interne opleiding bij Monuta wist ik dat ik dit zou kunnen en dat ik het ook mooi vond. Ik vond het in het begin best eng om bij een familie aan te kloppen waar groot verdriet was, of om voor de eerste keren te spreken. Maar ik wist ook dat dit werk bij mij past. Ik krijg zoveel dankbaarheid terug van families en nabestaanden, dat is waarvoor ik het doe.

Wat maakt het zo leuk?

Concrete voorbeelden geef ik hier niet, dat is privé. Maar al die keren dat iemand zegt hoe fijn ze het vonden dat wij de familie hebben mogen begeleiden in deze moeilijke tijd, geven veel voldoening.

Waar ik stiekem het meest trots op ben

Dat zijn best veel dingen. Soms vragen we ons af hoe onze ouders het zouden hebben gevonden als ze wisten dat wij met z’n tweeën dit werk zouden doen. Mijn vader overleed al in 1992, toen was ik met hele andere dingen bezig. Maar waarschijnlijk is het zaadje toen wel geplant. Mijn moeder overleed in 2020, net toen ik mijn eigen onderneming was gestart. Hariët en ik hebben toen alles zelf gedaan. Dat was heel fijn om samen te kunnen doen.

Wat zien mensen vaak niet?

Om alles goed te laten verlopen is er de nodige voorbereiding nodig. We willen eigenlijk niets aan het toeval overlaten. Een afscheid kan maar één keer plaatsvinden, en dan moet het ook goed zijn. Daar gaan nogal wat draaiboeken en overleggen aan vooraf…

Lastige taken, onverwachte stresspunten

Als een planning van een afscheid niet gelijk rondkomt, kan dat aanvankelijk voor wat teleurstelling zorgen. Bijvoorbeeld als alle locaties beschikbaar zijn, maar een live-muzikant of spreker net niet, moeten we naar een oplossing zoeken. Het lukt eigenlijk altijd, soms met wat passen en meten.

Wat mensen vaak verkeerd aannemen over mijn beroep

We horen vaak dat mensen zeggen dat ze dit werk nooit zouden kunnen doen. Alleen maar verdriet en narigheid, denken ze. Natuurlijk zijn er moeilijke momenten, maar tijdens een afscheidsweek, hoe verdrietig ook, is er altijd plek voor een lach.

Een werkdag tijdlijn

Dit is een fictieve werkdag; bij mij is geen werkdag hetzelfde. Maar een dag als deze komt wel eens voor…

02.15 uur – De telefoon gaat. Al snel ben ik bij mijn positieven en sta ‘aan’. Dit overlijden kondigde zich al even aan, maar was toch nog onverwachts. Deze familie, en zelfs de overledene zelf, heeft al met mij gesproken over het afscheid. Na wat informatie uitgewisseld te hebben, ga ik douchen, kleed ik me aan en eet nog even iets kleins.

02.15 uur – De telefoon gaat. Het overlijden kondigde zich al aan, maar is toch onverwachts. Na wat informatie uitgewisseld te hebben, douchen, aankleden en iets kleins eten.

02.45 uur – Formulieren uitgeprint en op weg naar de familie.

03.00 uur – Aangekomen bij de familie. Ik begroet iedereen, luister naar hun verhaal en leg uit welke besluiten alvast genomen moeten worden: waar de overledene verblijft, kist of mand, thuis of elders. Vervolgens bel ik mijn collega’s van de laatste zorg, die om 04.15 uur aanwezig kunnen zijn. Samen bespreken we de condoleance en het afscheid; het wordt een crematie in kleine kring.

04.15 uur – Collega’s van de laatste zorg arriveren. De familie helpt mee bij wassen en aankleden. Na het verzorgen nemen de collega’s afscheid en krijgen een dikke knuffel van de echtgenote. Afspraak gemaakt om later contact op te nemen met locaties en spreker.

06.30 uur – Thuis, aantekeningen uitwerken.

08.30 uur – Contact met locaties, spreker en muzikant. Gelukkig kan alles doorgaan zoals gepland.

10.00 uur – Afspraak bij de drukker voor een andere familie: foto’s en tekst doornemen, drukproef controleren en kleine aanpassingen maken. Familie is tevreden.

11.30 uur – Terug bij de familie van vannacht. Enveloppen en kaarten klaarzetten zodat zij kunnen schrijven.

12.30 uur – Lunch en korte rustpauze.

14.30 uur – Kaarten ophalen bij de drukker, inclusief ingelijste foto.

15.00 uur – Kaarten in de enveloppen steken met hulp van kleinkinderen; emotioneel moment bij de ingelijste foto.

16.00 uur – Kaarten afgegeven bij Post NL.

16.30 uur – Even eten.

17.30 uur – Overbrengen van een overledene naar de condoleancelocatie met de familie erbij.

18.15 uur – Plaatsen in de afscheidsruimte, bloemen erbij en mand sluiten. Bezoekers mogen bloemen insteken.

19.00 uur – Start condoleance, zo’n 225 aanwezigen. Daarna koffie.

20.15 uur – Afscheid van de familie, overledene naar rouwkamer voor de laatste nacht.

21.15 uur – Thuis, laatste voorbereidingen voor morgen en een lekkere whisky voor het slapen.

P.S. Er zijn dagen die er zo uitzien, maar er zijn ook dagen dat we geen melding, uitvaart of condoleance hebben. Dat is voor het verhaal minder spannend.