LOCHEM - Dit artikel betreft een opiniestuk van Democratische Partij Lochem. De inhoud geeft de mening van de auteur weer en hoeft niet overeen te komen met de standpunten van de redactie.

Soms zegt een bestuurder in één interview alles wat je over zijn functioneren moet weten.

Dat gebeurde toen wethouder Michiel Rijsberman (D66) in Trouw terugblikte op de inmiddels beruchte €1000-regeling rond het AZC aan de Ampsenseweg. Die regeling kennen de meeste inwoners inmiddels wel. Wat begon als een zogenaamd gebaar richting omwonenden, eindigde in een bestuurlijke rel die Lochem landelijk in het nieuws bracht.

Werkelijk pijnlijk zijn de woorden van de wethouder zelf.

In het interview neemt Rijsberman afstand van het besluit dat door het college naar buiten werd gebracht. Het was niet zijn persoonlijke standpunt, zegt hij. Als D66’er had hij waarschijnlijk een andere oplossing gekozen. Dat is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die zelf onderdeel is van datzelfde college.

Een wethouder is geen commentator die van buitenaf naar beleid kijkt. Hij ís het bestuur. Besluiten van het college zijn ook zíjn besluiten, zeker wanneer het om zijn eigen portefeuille gaat. Binnen een college geldt een eenvoudige regel: het bestuur spreekt met één mond. Intern kun je discussiëren en twijfelen, maar naar buiten toe draag je gezamenlijk verantwoordelijkheid. Wie achteraf publiekelijk afstand neemt van een besluit waar hij zelf onderdeel van is, ondergraaft het bestuur waar hij deel van uitmaakt. En precies dat is hier gebeurd.

Het college bracht de ‘subsidieregeling’ naar buiten zonder de raad te informeren. Toen de discussie losbarstte en de raad het college daarop aansprak, bleef de uitleg van de wethouder halfslachtig. Hij suggereerde zelfs dat de raad een “vreemde opdracht” had gegeven.

In Trouw ging hij vervolgens nog een stap verder door te zeggen dat het besluit eigenlijk niet zijn persoonlijke standpunt was. Dat is geen leiderschap. Dat is verantwoordelijkheid ontwijken.

Voor Democratische Partij Lochem is dit een ongemakkelijke conclusie. Wij staan bekend als een partij die samenwerking zoekt en polarisatie probeert te voorkomen. Maar juist daarom kunnen we dit niet laten passeren.

Wat hier gebeurt is namelijk het tegenovergestelde van wat wij onder goed bestuur verstaan: een besluit naar buiten brengen zonder de raad vooraf te informeren, vervolgens de raad de schuld geven van de situatie en daarna publiekelijk afstand nemen van het besluit waar je zelf verantwoordelijk voor bent.

Dat is geen samenwerking.

Dat is geen verbindend bestuur.

Dat is onbetrouwbaar bestuur.

En dat tast het vertrouwen in de politiek aan.

Bestuurders hoeven niet foutloos te zijn. Besluiten kunnen verkeerd uitpakken. Maar besturen vraagt wel iets fundamenteels: dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat je zelf naar buiten brengt en waar je onderdeel van bent.

Daarom is de conclusie onvermijdelijk geworden. Een wethouder die niet achter zijn eigen beleid staat, kan dat beleid ook niet geloofwaardig uitvoeren. Wie eerst onderdeel is van een besluit dat namens het bestuur wordt genomen en er daarna publiekelijk afstand van neemt, verliest het vertrouwen dat nodig is om te besturen.

Na alles wat er is gebeurd, blijft er voor deze wethouder in dit dossier nog maar één geloofwaardige stap over: opstappen.